dinsdag 5 juli 2011

Geplaatst: 29 juli 2011 in Uncategorized

Dinsdag 5 Juli 2011:

5h00 wekker loopt af; oogjes gaan open “rise and shine”; een lange dag voor de boeg met een intercontinentale vlucht. 6h30 trein richting Brussel Nationale Luchthaven en 10h00 ready for boarding and taking JetAirways flight to JFK NYThe Big Apple.

Voor Frederik was de ochtend nog jong, daar hij zijn koffer nog moest maken na een halve blind date de vorige avond die ietwat uitgelopen was. Om 6h00 knalde de wekker er luidkeels op los, maar ik had alweer een goeie reden om vroeg uit de veren te kruipen. De reis begon al bij de NMBS. De leuze luidt hier sinds lang en nog steeds “met de trein is altijd een beetje reizen”. Met andere woorden blij dat ik op tijd de vlieghaven in Zaventem gehaald heb en de spreekwoordelijke laatste trein niet gemist heb.

“I’m on a plane that takes me away from places where I belong” – Absynthe Minded.

Mijn reispartner en ik zitten aan de zijkant juist aan het begin van de tweede helft; groot voordeel op die plaats is de lange beenruimte; nadeel is de Indische familie met twee kleine kindjes die redelijk lawaai maken; beloofd voor een toffe vlucht… Ik hou me bezig met het lezen van kranten, Ipod beluisteren en nog beetje NYC belezen. De geur van “pikant Indisch eten” sprint me in de neus en hop de Indische stewardessen zijn er met een vliegtuigmaaltijd. De keuze wordt gegeven tussen een typische Indische maaltijd (lees pikant) en een continentale kiplunch. Ik kies voor het laatste, mijn reispartner voor het eerste (tot spijt the day after). Ik grabbel wat kip en groenten naar binnen en pas voor de twee dessertjes, nl. een wansmakelijk vanillepuddingkje en een frisco van Ijsboerke.

@ jetairways

Na wat gegeten te hebben, komen de eerste geeuwen op en is het tijd om eventjes de batterijen op te laden, want reeds een lange dag achter de rug, en zeker nog een lange voor de boeg. Daarom tijd voor een schoonheidsslaapje. Ik dek me met een dekentje, leg hoofd op kussentje (beiden voor handen voor passagiers), oordopjes in en nekkussentje met bedoeling een napje te doen, want vlucht van bijna 8 hrs. Hopend op een goed uurke in te dommelen droom ik weg met de gedachte “hoe ooit lid te worden van “the High Mile Club…

“Up there so high” – Lalalover

Tot zover de ijdele hoop : slechts een half uurke ben ik weggeweest, wordt ik wakker met een tierende Indische baby naast me. Frederik had het onmiddellijk in de mot dat er geen schoonheidsslaapje zou afkunnen en heeft zelfs geen poging ondernomen. Hij onderging het spektakel van toilet in toilet uit van de respectievelijke ouders van de huilende baby’s. Ik vrees de komende jetlag op eerste dag te NYC, tenzij een “gecontroleerd dutje” wordt ingelast voor avondeten in The City.

What doing next to kill the time? Ik lees mijn twee favoriete kranten nl. “de Tijd” en “La Gazzetta dello Sport” verder. Tot zover Elio Di Rupo zijn grootste stommiteiten inzake “Hoe meer geld uit de zakken halen van de mens die van maandag t.e.m. vrijdag gaan werken en in vrije tijd hun geld trachten te beleggen als een goede huisvader?”. Tof artikel in de roze sportgazet over de mobiele keukens bij sommige ProTour ploegen. Eventjes de beentjes strekken, een toiletbezoekje en piepen waar we reeds hangen. Aha land in zicht! Nog snel het document van Esta (visum) invullen en klaar maken voor “the touch down”. Iets waar ik reeds lang naar uitkijk de eerste maal voet aan grond zetten op een ander continent…

Frederik van zijn kant heeft hem dan maar gesmeten op de boordcomputer die elke zetel in het vliegtuig bezit en is als een bezetene films beginnen kijken.

“Bring it on” – Goose.

By the way, het Indisch koppel begint hun zwijnenstal op te kuisen. De daling wordt fors ingezet, de oortjes klakken en het beloofde vastenland wordt stilletjes aan groter.

“My Propeller” – The Arctic Monkeys.

Touch down went very smooth. Onmiddellijk naar the US Customs met de boze officer “Leroy” vragend naar vingerafdrukken en fotoscan. Valiesje snel oppikken en stante pede naar the Airtrain ( op terminal 8 ) richting Subways om zo Manhattan in te duiken (via de blauwe A lijn). Wauw, We are here; I can’t believe it…!

“This is my US of whatever” –  Liam Lynch

Aangekomen met de metro on the corner of Fifth Av. and 53e street, overvalt de hitte ons op de nek (30 graden celsius en stralende zon) trekken we met de trolly naar 230 East 51st Street naar ons slaapnestje – The Pod Hotel – voor de komende zes nachten.

Na het afzetten van ons valies, toiletbezoekje en kleine verfrissing, gaan we op zoek om het maaggegrom te stillen. Maar eerst de BlackBerry aanschakelen op de WiFi-verbindingen van het hotel; de mailtjes en pinnekes lopen binnen; gratis luxe. On the corner of 3th Av. and 51st street treffen we een supermarkt – Azuur – aan met tien meter lange zelfbediening gaande van vers fruit naar koude en warme groenten, vlees, vis, tofu en soorten koolhydraten. Heel uitnodigend nemen we een groot plastieken pot en scheppen rijkelijk. We trekken naar een klein stukje groene oase met een grote waterval schuin aan ons hotel – Green Acre park – en nemen plaats aan een terrasje. Vrij uitzonderlijk plaatsje temidden de drukke metropool!

lunch @ Green Acre Park

After the healthy lunch ga ik eventjes op bed liggen om de oogjes te sluiten want de vermoeidheid slaat eventjes toe… Na amper 30 minuutjes gelegen te hebben, vloeit de adrenaline nog steeds en beslissen we om een eerste verkenning te doen van Manhattan. Fifth, Park en Madison Av. bewandelend, trekken we naar the Apple Store om ik een Macbook Pro en een Ipod Classic aan te schaffen. Speciaal geval voor een Vlaming die een Macbook wil kopen in the States : French keyboard – azerty -, indien voorradig, 48hr voor ophalen bestellen want moet worden aangepast. We wandelen verder Fift Av af en slaan 51st street af richting hotel.

@ The Pod Hotel

De energievoorraad tank terug leeg, schuif ik nogmaals aan bij onze Koreaanse vrienden van Azuur en neem nogmaals een plastieken pot en eet de maaltijd op het binnenterras van ons hotel. Op dit moment 21h30 NYC-time (3h30 Belgium time) ben ik bijna 24h wakker : ofwel goeie pillekes ofwel de adrenaline van the City? Ik vermoed het tweede! Straks een dubbele dosis melatonine om het virusje jetlag te bestrijden om morgen Manhattan Down Town en Midtown te bezoeken.

“Wegvliegen en dan terugkomen, is soms de enige beste manier om…” of zoals Linda van Milk Inc. het zo mooi bewoonde in “Oceans apart I’m stil thinking about you“. Deze laatste commerciële shit niet aan te treffen op mijn Ipod, wel op dat van mijn reispartner gehoord tijdens de vlucht. Ci penso tanta alla mia cipolla…!

” Reunite ” – Isbells

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s